[Ficaholic]

Title: Hidden Agenda
Status: 4/4 [END] 

Pairing: Tempo x Jiyong
Rating: PG 15
Genre: AU, Commedy   

Warning: Yaoi [Boy x Boy]

............................................................................................................................

               เค้าถูกเทมป์จูบ!!.....

               และมันไม่ใช่ครั้งแรก!!!

                "อ๊ากกก!!!"

                .

                .

                .

                "จียง...จียง" ร่างสูงที่เดินตามเข้าห้องมาพยายามเรียกเสียงอ่อนเสียงหวาน "จียง..อ้า~"

                "ไม่ต้องมาเรียก แล้วก็อยู่ห่างจากชั้น 50....ไม่ซิ 100 เมตรเลย ไอ้ลามก"

                คิดแล้วยังขนลุกไม่หาย ไอ้ลิงบ้าไม่แค่เอาปากหนาๆของมันมาแตะปากของเค้าเท่านั้น...มันยัง...มันยัง...มันยังส่งลิ้นเข้ามาด้วย...อี๋ย!!

                "อะไรล่ะ นายก็ลงโทษชั้นไปแล้วไม่ใช่เหรอ" ซึงฮยอนแลบลิ้นออกมาเป็นหลักฐาน "ยังมีเลือดซิบๆอยู่เลย"

                ใช่เค้ากัดลิ้นเทมป์ อันที่จริงมันน่ากัดให้ขาดไปเลยด้วยซ้ำ...เอาเข้ามาได้.....ไม่ขออนุญาต !!

                "จะได้จำ ทีหลังจะได้ไม่ทำอีก"

                "เรื่อง!!" ซึงฮยอนก้มหน้าโต้เสียงเบา

                "ว่าอะไรนะ" จียงเหลียวมองตาขวาง "อย่าคิดว่าไม่ได้ยินนะ"

                ร่างบางเดินตรงเข้าห้องก่อนกดล๊อคประตูดังคลิ๊ก   

                แม้จะรู้ชะตากรรมที่รออยู่ แต่ร่างสูงก็ยังเดินเข้าไปเอาหน้าแนบประตู ลองบิดลูกบิดอีกครั้งเพื่อความแน่ใจ

                "ถ้าอยากนอนที่นี่นักก็นอนข้างนอกนั่นแหละ" จียงตะโกนสวนออกมา

                ทำเอาร่างสูงคอตก เดินลากขาไปทิ้งตัวลงบนโซฟาเบดตัวใหญ่ แต่ยังไม่วายส่งค้อนไปทางประตูที่ปิดสนิทเป็นครั้งคราว "ใจร้าย...ทีวันนั้นไม่เห็นว่าอะไรเลย"

                อาจเป็นเพราะวันนั้นเมามาก ทำให้เค้าลืมเหตุการณ์น่าอายนั่นไปซะสนิท แต่อยู่ดีๆเมื่อได้รับแรงกระตุ้นอีกครั้ง ทุกสิ่งที่เกิดขึ้นในวันนั้นก็กลับมาชัดเจนอยู่ในความทรงจำราวกับพึ่งเกิด                 แค่นึกถึง ใบหน้าก็ร้อนผ่าว....หัวใจขยับเต้นในจังหวะที่ไม่คุ้นเคย  

                .

                .

                "บ้าเอ้ย!!" จียงสบถกับตัวเองเมื่อพยายามข่มตาให้หลับเท่าไรก็ไม่สำเร็จ ภาพที่วนเวียนอยู่ในหัวมันทำให้เลือดในกายฉีดพลาน....ร่างบางพลิกตัวไปมาก่อนตัดสินใจลุกขึ้นอย่างหัวเสีย

                "นายต้องรับผิดชอบที่ทำชั้นนอนไม่หลับ"

                จียงค่อยๆแง้มประตูออก จรดปลายเท้าลงอย่างแผ่วเบา อากาศข้างนอกวันนี้เย็นจนเกือบติดลบ แต่ภายในห้องรับแขกอุณหภูมิอบอุ่นสบายด้วยเครื่องทำความร้อน และนั่นคือเป้าหมายของเค้าในคืนนี้

                .....ชั้นจะทำให้นายหนาวจนนอนไม่หลับเหมือนกันคอยดู!!

                ร่างบางค่อยๆย่องผ่านโซฟาเบดกลางห้องที่มีผ้าห่มก้อนโตสุมกองอยู่ ปรายตามองเพียงนิดอย่างหมั่นไส้....หลับสบายเชียวนะ เดี๋ยวเถอะ

                สวิตช์เครื่องทำความร้อนอยู่ที่ข้างผนังในห้องครัว ไม่ห่างจากห้องรับแขกสักเท่าไหร่

                .

                .

                MISSION COMPLETE!!

                เหมือนมีตัวหนังสือสีแดงกระพริบปริ๊บๆอยู่บนหัวหลังจากที่เขาสับสวิชต์ลง จียงหันไปยิ้มกับกองผ้าบนโซฟาอย่างเป็นต่อ ก่อนค่อยๆย่องกลับอย่างแผ่วเบาในท่าเดิม

                ผ่านเข้าห้องตัวเองมาได้ก็รีบกดล๊อคประตู ก่อนจะกำหมัดร้อง "เยส!!" ด้วยความสะใจ 

                กะว่าได้แก้แค้นแล้วจะนอนอย่างมีความสุข แต่แค่เพียงโถมตัวลงไปบนที่นอน แขนเล็กก็สัมผัสได้ถึงอะไรบางอย่าง.....แข็งๆอยู่ใต้กองผ้าห่ม

                สองมือค่อยๆคลำเปะปะ เพื่อคาดเดารูปพรรณสัณฐานของสิ่งแปลกปลอม ยังไม่ทันจะรู้ว่าอะไรเป็นอะไร เสียงทุ้มต่ำที่ดังอยู่ข้างหูทำเอาเขาตัวแข็งไปถนัดใจ

                "ถ้านายคลำต่ำลงไปกว่านั้น เกิดอะไรขึ้นชั้นไม่รับผิดชอบนะ"

                ยิ่งกว่าโดนผีหลอก หัวใจจียงแทบหลุดไปอยู่ที่ตาตุ่ม ตาเล็กเบิกกว้าง ค่อยๆหันไปหาต้นเสียง "เทมป์"

                คิ้วหนายักขึ้นอย่างล้อเลียน รอยยิ้มระบายเต็มใบหน้าคม....คิดจะต่อกรกับชเวซึงฮยอนน่ะ 10 ปียังเร็วไปหนูน้อย

                มือเรียวตะครุบหมับเข้าที่สองมือของจียง ก่อนขยับตัวพลิกเข้าหา กดแขนคนตัวเล็กเอาไว้เหนือศีรษะ ใช้ร่างหนาแทนที่คุมขัง ปิดตายทางหนีทุกทาง

                "นะ...นายเข้ามาได้ยังไง"

                "ก็เห็นนายเปิดประตูทิ้งไว้ ก็นึกว่าอยากให้เข้ามานอนด้วยนะซิ" ซึงฮยอนยิ้มล้อเลียน ทำไมเค้าจะไม่รู้ว่าคนตัวเล็กนี่คิดจะทำอะไร เห็นหมดแหละทั้งตอนที่ย่องไป หยุดค้อน หรือว่าย่องกลับมา

                โชคดีที่เขานอนไม่หลับออกไปนั่งรับลมที่ระเบียงเลยทันได้เห็นคนร้ายแอบย่องออกมาจากประตู อาศัยตอนที่จียงหันไปสับสวิตช์วิ่งเข้ามาแอบอยู่บนเตียงนี่....ร้ายใช่เล่นนะ กะจะให้เค้าหนาวตายรึยังไง

                "จะบ้าเหรอ ใครเค้าอยากให้นายมานอนด้วยกัน ชั้นแค่...." จะให้บอกไปได้ไง ว่าแค่จะแกล้งเค้า แต่ไม่สำเร็จ อายตายพอดี

                "แค่... แค่อะไร หืม?" ซึงฮยอนก้มหน้าเข้าไปใกล้ เล่นเอาใบหน้าขาวหันหลบแทบไม่ทัน

                "นายจะทำอะไรน่ะ" แม้จะพยายามปั้นเสียงให้แข็งขนาดไหน แต่ถ้าใครมาได้ยินก็ต้องบอกว่ามันสั่นอยู่ดีนะแหละ

                "ทำ.......ต่อ" ซึงฮยอนจงใจเว้นคำ ทำเอาคนฟังลมหายใจสะดุดไปเลยทีเดียว

                "จะบ้าเหรอ ปล่อยชั้นนะ" ดิ้นคือทางเดียวที่จะทำให้เค้ารอด....คิดได้ดังนั้นร่างบางจึงพยายามออกแรงสุดฤทธิ์ แต่ดูเหมือนคนตัวโตจะรู้ทันไปซะหมดทุกอย่าง

                "ยิ่งนายดิ้นชั้นก็ยิ่ง....." อีกครั้งที่ซึงฮยอนเว้นคำไว้ แล้วใช้สายตาเชื่อมๆเติมลงไปในช่องว่างนั้นแทน

                จียงหลับตาปี๋ เพื่อหนีไอ้สายตาชวนขนลุกนั่น แค่ตาคมๆอย่างที่เคยเห็นก็จะแย่แล้ว ยังจะมาทำวิบๆวับๆอีก....โอ้ย!! ควอนจียงอยากเอามือควักลูกตานั่นออกมาบีบให้เละ ให้รู้แล้วรู้รอดไปเลย

                หลับตาได้แป๊บเดียวก็ต้องเบิกโพล่งขึ้นอีกครั้ง เมื่อริมฝีปากโดนสัมผัสเป็นครั้งที่สองของวัน

                อื้อ~

                จียงส่งเสียงประท้วงในลำคอ เมื่อปากเรียวบดเบียดลงมาอย่างรุนแรง ซึงฮยอนใช้ความชำนาญส่วนตัวในการเปิดปากบาง แค่เพียงนิดเดียวลิ้นอุ่นก็สอดแทรกผ่านเข้าไปได้ แม้จะยังเจ็บนิดหน่อยที่โดนกัดไปก่อนหน้านี้ แต่เพราะความหวานจากโพรงปากของร่างบาง ทำให้เค้าลืมความกลัวทั้งหมด ขอแค่เพียงได้ลิ้มรส....ลิ้นขาดก็ยอมวะ

                แต่ผิดคาดเพราะนอกจากเค้าจะปลอดภัยแล้ว ร่างบางกลับตอบสนองต่อสัมผัสอย่างน่ารัก เหมือนเมื่อครั้งแรกที่ได้ลิ้มลอง

                อื้ม~

                เสียงครางหวานหู ทำเอาเลือดในกายของซึงฮยอนเดือดพล่าน....มันจะน่ารักเกินไปแล้วนะควอนจียง

                ใบหน้าคมผละออกมาเพื่อมองหน้าคนน่ารัก ใบหน้าขาวกลับแดงกล่ำเพราะแรงอารมณ์ ซึงฮยอนอดยิ้มไม่ได้กับหลุมดำที่กำลังกระพือหนัก เพราะแรงหอบของร่างบาง....กดจูบลงไปแรงๆกับปลายจมูกรั้นอย่างจงใจ

                "เจ็บนะ" จียงโวยวาย

                "ไม่เท่ากับที่นายกัดชั้นหรอกน่า"

                "จะ...เจ็บมากเหรอ" จียงหลบสายตา อายที่จะพูดถึง "ลิ้นน่ะ"

                ซึงฮยอนยิ้มกว้างเมื่อได้รับความเป็นห่วงจากคนตัวเล็ก "พอทนได้ แต่อย่าทำอีกนะ"

                "ก็นายอย่าลามกซิ" ใบหน้าที่แดงอยู่แล้วกลับเพิ่มดีกรีขึ้นไปอีก

                "แล้วทำไมเมื่อกี้ไม่กัด"

                "อยากโดนนักเหรอไง" เอ่ยเสียงสะบัด

                "สงสัยต้องลองอีกที"

                ไม่ทันให้ร่างบางได้ปฏิเสธริมฝีปากเรียวก็ฉกลงมาดูดกลืนความหวานอีกครั้ง

                .

                .

                วนเวียนอยู่อย่างนั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า

                .

                .

                .

                บอกแล้วใช่มั้ยว่านายจะต้องนอนไม่หลับ!! หึหึ

............................................................................................................................

                เป็นอีกวันที่เหล่าสมาชิกชมรมดนตรีต่างมารวมตัวกัน สาเหตุหลักก็เพราะเหตุการณ์ที่พึ่งผ่านไปเมื่อคืน

                "เป็นไงอยู่รอดปลอดภัยกันทุกคนมั้ย" ฮงจุนที่เข้ามาเป็นคนสุดท้ายเอ่ยทัก

                "สบายมากครับ" น้องเล็กตัวต้นเหตุตอบอย่างร่าเริง เพราะเมื่อวานหลังจากที่ลูกน้องพ่อพี่แทบินมาช่วยจัดการแล้วเค้ายังกลับเข้าไปแดนซ์ต่อกับพี่ยองเบและแดซองอยู่เลย

                "ปากดีนะเอ็ง ถ้าไอ้แทบินไม่โทรเรียกลูกน้องพ่อมันมา ได้ฉีดข้าวเข้าเส้นแน่" เบคฮยองเหน็บอย่างหมั่นไส้

                ซึงริยิ้มโชว์เขี้ยว ก่อนลุกขึ้นโค้งงามๆให้แทบินหนึ่งที "ขอบคุณครับพี่"

                "ไปขอบคุณเทมป์มันโน่น มันเป็นคนบอกให้เรียก" แทบินบุ้ยใบ้ไปที่ร่างหนาบนโซฟา

                "นายรู้ได้ยังไงว่าจะเกิดเรื่อง" จียงหันขวับไปหาคนข้างกายอย่างสงสัย "อย่าบอกนะว่า.."

                "คิดมากน่า" ซึงฮยอนจับหัวเห็ดโยกเบาๆ "ก็แค่ชั้นรู้ว่านายชอบทำตัวเปรี๊ยว เลยเผื่อไว้ กันไว้ดีกว่าแก้ไง"

                "อย่าให้รู้นะ" จียงชี้หน้าคาดโทษ เพราะรู้ดีว่าคนตัวโตนี้แผนเยอะขนาดไหน ลื่นปรู๊ดปร๊าดก็เท่านั้น จับไม่ได้ไล่ไม่ทันซักที

                ยองเบเหล่มองอย่างสงสัยในพฤติกรรมของเพื่อนรักที่ดูแปลกๆ คันปากทนไม่ได้จนต้องถาม "จีนี่มึงร่วมเป็นหนึ่งในตำนานชมรมแล้วใช่มั้ย"

                ไม่มีคำตอบใดๆจากจียงนอกจากใบหน้าที่ซับสี....แต่คนตัวโตข้างๆนี่ซิ ยิ้มร่าชูสองนิ้วอย่างออกนอกหน้า จนต้องปราม

                อะ..แฮ่ม~

                แดซองที่ไม่รู้เรื่องราวเอ่ยปากอย่างสงสัย "ตำนานอะไรเหรอฮะ"

                "ตำนงตำนานอะไรล่ะ มันก็แค่เรื่องบังเอิญ" ประธานชมรมเป็นผู้ไขข้อข้องใจ "รึว่าไม่บังเอิญวะ จินฮวาน แทนบิน เทมป์" จงใจเอ่ยชื่อเรียงตัว

                "ยังไงฮะ" แดซองทำหน้ามึน

                "ก็แค่คู่ที่ชนะในการดวลตอนรับน้องชมรมกับคนที่ถูกเลือกมาเป็นคนใช้มักจะลงเอยกันน่ะซิ"

                "ให้ผมทาย พี่ดองอุคกับพี่แทบินใช่มั้ยฮะ" ซึงริรีบเสนอหน้า "พี่จินฮวานกับพี่แชรินอีก"

                แดซองนั่งขมวดคิ้วใช้ความคิดก่อนถาม "แล้วก่อนหน้านั้นละฮะ"

                "ก็บอกแล้วมันแค่เรื่องบังเอิญ" ฮงจุนรีบปัด "กูปวดฉี่ เดี๋ยวมา"

                ดองอุคหัวเราะเสียงแหลมไล่หลังพี่ใหญ่ที่จนต่อคำถาม ต้องลุกหนี

                "ก่อนหน้านั้นพี่เบคกี้แกชนะ แล้วก็......"

                "หุบปากไปเลยดองอุค" อยู่ดีๆคนที่บอกว่าปวดฉี่ก็เปิดประตูผางมาขัดซะงั้น ก่อนจะปิดประตูหายไปอีกครั้ง

                ชเวดองอุคจึงได้แต่เบ้ปากยักไหล่ให้เด็ก ทิ้งปริศนาเอาไว้ให้เหล่าสมาชิกตัวน้อยต่อไปว่าผู้ชนะอย่างพี่เบ๊คกี้เลือกใครเป็นทาส

                หึ...หึ

                END

                .

                .

                .

                "ดองอุควันนั้นมึงไปกระซิบบอกอะไรกับแทบินวะ มันถึงรีบยอมแพ้" เบคฮยองแอบมากระซิบถามด้วยความสงสัย

                "ไม่มีอะไรหรอก...ก็แค่ผมร้อน อยากเข้าห้องน้ำก็เท่านั้น"

............................................................................................................................

               TEMPO 1 : ปิดโปรเจคซะที....4 วัน 40 หน้า ไม่เคยเขียนเยอะขนาดนี้มาก่อนเลย

               TEMPO 2 : ขอบคุณทุกคนที่ติดตามโปรเจคบ้าบอของมดนะคะ ทุกเม้นท์ที่มีให้

               ถือเป็นเสมือนหนึ่งคำอวยพรที่เราร่วมกัน ส่งไปให้คุณชายเทมป์ละกันนะคะ

               TEMPO 3 : ไม่รักไม่ทำให้นะเฟร้ย...จำไว้..ชริ๊!!

'MISSION COMPLETE'