[Ficaholic]

Title: Hidden Agenda
Status: 3/4

Pairing: Tempo x Jiyong
Rating: PG 15
Genre: AU, Commedy   

Warning: Yaoi [Boy x Boy]

............................................................................................................................

                ตลอดทั้งวันซึงฮยอนได้แต่ตามเข้าไปหลับอยู่ข้างๆจียงในห้องเรียน ไม่ว่าร่างเล็กจะไปไหนก็ต้องลากให้เค้าเดินตาม แม้แต่จะเข้าห้องน้ำก็ยังให้ไปรอที่หน้าห้อง ใครเดินผ่านไปผ่านมาก็ไม่พลาดที่จะบอกถึงสถานะตลอดหนึ่งสัปดาห์ของเขา.....แสบมากควอนจียง!!

                "พี่แทบินพี่ดองอุคทางนี้" จียงโบกมือทักทายรุ่นพี่ทั้งสองคนที่เดินยิ้มร่ามาแต่ไกล

                "ท่าทางพายุจะเข้า เทมป์มันมามหาลัยสองวันติดเนี่ย" ดองอุคเอ่ยปากแซวคนที่นอนฟุบหน้าอยู่

                ใบหน้าคมเงยหน้าขึ้นมาแยกเขี้ยวให้ก่อนฟุบลงไปอีกครั้ง

                "พี่พูดเหมือนหมอนี่เคยโดดเรียนเป็นประจำงั้นแหละ" จียงสงสัยเพราะวันนี้เพิ่งจะเปิดเทอมเป็นวันที่สองเท่านั้น แล้วหมอนี่ก็ยังอยู่ปีหนึ่งอีกด้วย

                "ก็ใช่นะซิ เพราะมันไม่ค่อยมาถึงเวลาเรียนไม่พอ ซ้ำชั้นอยู่นี่ไง"

                "งั้นนายก็อายุเท่าชั้นเหรอ" จียงหันไปเขย่าร่างหนาหาคำตอบ

                "เทมป์มันแก่กว่านายอีกจียง เพราะว่า....."  ยังไม่ทันที่ดองอุคจะอธิบายเหตุผลเจ้าตัวก็ยืดตัวขึ้นมาขัดเสียก่อน

                "นินทาเผาขนแบบนี้ได้ยังไง ไม่มีมารยาทกันเลยจริงๆ"

                ผลที่ได้ก็คือผ่ามืออรหันต์จากทั้งดองอุคและจียง ... เพี้ยะ~

                "เป็นคนใช้อย่าพูดมาก" จียงปรามเสียงเข้ม ซึ่งร่างหนาก็รับมุกโดยการทำท่ากลัวหงอเรียกเสียงหัวเราะได้รอบโต๊ะ

                "ได้ข่าวว่าวันนี้เทมโป้จะไปเล่นที่ผับพี่จีนูเหรอ" แทบินที่นั่งเงียบมานานเอ่ยปากถาม

                "ข่าวไวเชียวนะ" ซึงฮยอนตอบหน้านิ่ง

                "ไปด้วยดิ" จียงกระตือรือร้นขึ้นมาทันที

                "ตลกแล้ว กลับบ้านกินนมนอนแหอะนายน่ะ"

                จียงถลึงตาใส่คนขัดใจก่อนเอ่ยช้าชัด "ชั้นจะไป ใครจะทำไม"

                "นั่งคุยอะไรกันอยู่ครับ" อีซึงริส่งเสียงตะโกนทักมาแต่ไกล

                ส่วนแดซองที่เดินตามมาก็เอ่ยขอบคุณทั้งแทบินและดองอุคเป็นการใหญ่ "ขอบคุณพี่สองคนที่ไปส่งเมื่อคืนนะครับ"

                "ไม่เป็นไร นั่งเถอะ" แทบินเขยิบให้ผู้มาใหม่อีกสองคน

                "ซึงริวันนี้เทมโป้จะแสดงไปดูกันป่าว" จียงเอ่ยชวน ทำเอาคนจะแสดงกลอกตาขึ้นฟ้าด้วยความเหนื่อยใจ....กรูไม่ใช่เด็กประถมเต้นระบำงานโรงเรียนนะ ถึงจะพาญาติไปให้กำลังใจเยอะแยะ

                "ไปซิครับแฟนพันธุ์แท้อย่างผมพลาดได้ยังไง"

                "งั้นเดี๋ยวชั้นโทรไปชวนพวกที่เหลือด้วยดีกว่า" ดองอุคว่าพลางกดโทรศัพท์

............................................................................................................................

                จียงแต่งตัวรอคนใช้ประจำตัวมารับอยู่ที่ห้อง เพราะเทมป์บอกว่าจะกลับไปเตรียมของก่อนแล้วถึงจะมารับ

                .

                .

                กิ๊งก่อง~

                ร่างบางวิ่งไปเปิดประตูทันที...

                ซึงฮยอนก้าวเข้ามาโดยมีของพะรุงพะรังเต็มสองมือ ก่อความสงสัยให้กับจียงเป็นอย่างยิ่ง

                "นายจะย้ายบ้านรึยังไง แบกอะไรมาเยอะแยะน่ะ"

                "อื่ม ชั้นจะย้ายมานอนที่นี่จนกว่าจะหมดอาทิตย์" คำตอบเรียบๆของซึงฮยอนเล่นเอาเจ้าของห้องตาโต

                "ได้ยังไง นายกลับไปนอนห้องนายซิ" คนตัวเล็กวิ่งเข้าไปยื้อกระเป๋า

                "ชั้นเป็นคนใช้นายก็ต้องอยู่กับนายซิ" ใบหน้าคมก้มลงมาจนเกือบชิด ก่อนใช้นิ้วดีดไปที่หน้าผากกว้าง "ไม่ใช่เหรอครับคุณเจ้านาย"

                ใบหน้าขาวซับสีขึ้นมาทันที "มะ..ไม่ต้องขนาดนั้นก็ได้ ตอนกลางคืนชั้นไม่มีอะไรจะใช้นาย"

                "ไม่แน่หรอกเด็กน้อย" ซึงฮยอนหัวเราะหึๆ ก่อนเดินเอาของเข้าไปเก็บในห้องนอน                         

                จียงยังคงตามขัดขวางอย่างไม่ลดละ "ไม่ ชั้นบอกว่าไม่ นายก็ห้ามขัดซิ"

                "เดี๋ยวค่อยกลับมาทะเลาะกันได้มั้ยจียง" ร่างสูงก้มมองนาฬิกาที่ข้อมือ "ชั้นจะไปทำงานสายแล้ว"

............................................................................................................................

                ใช่ว่าไม่เคยมาเที่ยว และใช่ว่าไม่เคยมาฟัง 'เทมโป้' เปิดแผ่น แต่ครั้งนี้จียงกลับรู้สึกได้ถึงความแตกต่างกว่าครั้งก่อนๆที่ผ่านมา แม้พี่ฮงจุนจะกว้างขวางในวงการเพลงใต้ดิน มีคนนับหน้าถือตามากมาย แต่การเดินตามหลังพี่ฮงจุนก็ไม่ได้ให้ความรู้สึกเหมือนเดิมตามหลังผู้ชายคนนี้

                หลังจากซึงฮยอนใส่หน้ากาก คล้ายมีอีกคนเข้ามาแทนที่ คนที่เคร่งขรึม จริงจัง และน่าเกรงขาม ทุกคนต่างตื่นเต้นกับการมาถึงของเค้า เป็นธรรมดาเพราะไม่ใช่ว่าเทมโป้จะไปเล่นที่ไหนง่ายๆ แต่รับประกันได้อย่างหนึ่งว่าทุกที่ที่เทมโป้ไปคนจะทะลักร้านแน่นอน

                "เดี๋ยวนายไปอยู่กับพวกพี่ดองอุคที่ชั้นบนนะ" ร่างสูงหันมากระซิบก่อนพาเดินเข้าทางหลังร้าน

                "ชั้นอยากเห็นตอนนายทำงานได้ป่าว" จียงเอ่ยเสียงเบา เขาเองก็ชื่นชอบในการเปิดแผ่นเช่นเดียวกัน แล้วในเมื่อมีโอกาสได้ใกล้ชิดคนดังขนาดนี้ ก็ไม่อยากพลาดประสบการณ์ดีๆ

                "ไปดูข้างบนเถอะ วันนี้คนเยอะเกินไป"

                "นายขัดใจชั้นสองทีแล้วนะเทมป์ เป็นคนใช้ประสาอะไร" จียงหน้างอ

                ซึงฮยอนเอ่ยขำๆอย่างเอาใจ "ถ้าอยาก..... เดี๋ยวค่อยกลับไปสแครชกันที่ห้อง"

                "อะ..ไอ้บ้า" จียงก้มหน้างุดกับคำสองแง่สามง่ามของร่างหนา จริงอยู่ที่ห้องเค้ามีอุปกรณ์ทุกอย่างพร้อมในการเปิดแผ่นมิกซ์เพลง แต่ไม่รู้ทำไมเค้าถึงไม่คิดว่าซึงฮยอนจะพูดถึงสิ่งนั้น

                "คิดอะไรลามกอยู่รึป่าว หน้าแดงเชียว" ซึงฮยอนแกล้งล้อทั้งที่จริงๆ แสงไฟภายในร้านมืดเกินกว่าที่เค้าจะเห็นสีหน้าจียงได้ แต่เหมือนนักมวยต่อยเข้าเป้ากรรมการนับแต้ม เพราะร่างบางสะบัดหน้าหนีวิ่งขั้นบันไดไปทันที

                ซึงฮยอนยิ้มเอ็นดูกับท่าทางของร่างบางก่อนปรับสีหน้าเป็นเคร่งขรึม เมื่อเดินไปด้านหน้าเวที เป็นสีหน้าของเทมโป้...ไม่ใช่ซึงฮยอนอีกต่อไป

                ปกติเวลาที่เค้าออกมาทำงาน ไม่เคยเลยสักครั้งที่จะมีคนตามมาเป็นพรวนแบบนี้ แค่คนเดียวก็ยังไม่เคยเลยเหอะ  เพราะอะไรนะเหรอ เพราะนอกจากเค้าจะมีคนชื่นชอบมากมายแล้ว คนที่เกลียดขี้หน้าก็มีไม่น้อยเหมือนกัน ทั้งพวกที่เสียประโยชน์ และพวกที่หมั่นไส้โดยไม่มีสาเหตุ นี่ก็เป็นอีกหนึ่งเหตุผลที่เขาใส่หน้ากากตลอดเวลาที่เป็นเทมโป้...เพราะเวลาโดนไล่กระทืบ ถอดหน้ากากปุ๊บ....รอด!!!

                .

                .

                .

                "อ้าวไอ้จีวันนี้เปลี่ยนจากแห้วเป็นเห็ดแล้วรึไง" ยองเบร้องทัก เล่นเอาคนมาใหม่จับผมด้วยความไม่มั่นใจเลยทีเดียว

                "เรื่องของกูน่า" ร่างบางเดินมายืนอยู่ที่ริมหน้าต่างเพื่อมองลงไปด้านล่าง แม้ว่าที่วีไอพีตรงนี้จะเห็นบรรยากาศด้านล่างได้ชัดขนาดไหน แต่คงไม่ดีไปกว่าได้ยืนอยู่ตรงบูทดีเจหรอก อุตส่าห์มีโอกาสทั้งที....ไอ้กอลิล่าขี้งก หวงวิชา คอยดูเถอะกลับไปจะใช้ให้เข็ดเลย...จียงหมายมั่นเอาไว้ในใจ

                "ไม่น่าชื่อเนอะ ว่าเราจะได้รู้จักเทมโป้ตัวเป็นๆ" ยองเบเดินเอาแก้วเหล้ามาส่งให้

                "อื่ม" จียงรับมาจิบเพียงนิดเดียว

                ไม่ได้บอกให้เจ้าตัวรู้ แต่ทั้งเค้าและยองเบก็ติดตามงานของเทมโป้มาตลอด เรียกได้ว่าเป็นแฟนพันธุ์แท้คนหนึ่งยังได้ ไม่น่าเชื่อที่อยู่ดีๆจะได้ดีเจหนุ่มคนดังมาเป็นคนใช้ คิดแล้วก็ตลกชะมัด

                "มึงยิ้มไรวะ" ยองเบมองหน้าเพื่อนรักงงๆ

                "ลงไปข้างล่างกันมั้ย"

                "เบียดตายห่ามึง อยู่บนนี้สบายๆดีกว่า"

                "ทีเมื่อก่อนอยู่ข้างล่างไม่เป็นไร ไอ้วัวลืมตีน" จียงออกอาการหมั่นไส้ เพราะถ้าไม่ได้บารมีพี่แทบินกับเทมป์แล้วละก็ โน่นข้างล่างหน้าส้วมคือที่ประจำของเค้าสองคน.....ถึงจะเป็นคนดังในมหาลัย แต่สำหรับโลกภายนอกแบบนี้ เรียกได้ว่าทั้งคู่ยังเป็นเพียงเบบี๋เท่านั้น

                "มึงไม่ไปงั้นกูไปคนเดียว"

                แต่มีเหรอที่เพื่อนจะทิ้งเพื่อน เพราะสุดท้ายยองเบก็ต้องเดินตามจียงลงมา โดยมีซึงริที่ลากแดซองลงมาติดๆ

                "คนเยอะจังเลยนะฮะ" แดซองหันมองซ้ายขวาด้วยความตื่นเต้น

                "ระวังอย่าไปเหยีบตีนใครเค้าล่ะ" ยองเบเอ่ยเตือน เพราะสถานที่แบบนี้ง่ายมากที่จะมีเรื่องหากไม่ระมัดระวังตัว

                แม้ว่าจะได้มาฟังเทมโป้เปิดแผ่นอยู่หลายครั้ง แต่ทุกครั้งความสนุกก็ไม่ได้ลดลงไปเลย ทั้งความฉลาดในการเลือกเพลง ความลงตัวในการผสมผสาน และซาวด์ใหม่ๆที่ถูกเติมลงไปเพื่อเพิ่มความน่าสนใจ เมื่อรวมกับเสียงทุ้มต่ำที่คอยกระตุ้นความสนุกอยู่ตลอดเวลา ทำให้ทุกคนต่างเผลอไผลโยกย้ายกันอย่างลืมตัว

                พื้นที่ในการออกสเต็ปค่อยๆขยายวงกว้างขึ้น พลังงานถูกปลดปล่อยออกมากับจังหวะเพลง มีเท่าไหร่ใส่ไม่ยั้ง

                Hallelujah.... I'm fallin....I'm fallin....fallin

                .

                .

                "เฮ้ย!!"

                ซึงริร้องเสียงหลง เมื่อโดนผลักอย่างแรง จนแทบล้มคะมำลงไป ดีว่ายองเบยื่นแขนมารับไว้ได้ทัน น้องเล็กทรงตัวได้ก็หันซ้ายหันขวาหาต้อนตอ

                "ใครวะแม่ง?"

                ทั้งสี่คนเข้ามารวมตัวกันโดยไม่ได้นัดหมาย เมื่อมีผู้ประสงค์จะออกนาม.....

                "กูเอง" ชายหนุ่มร่างท้วมท่าทางมีอายุ พร้อมลูกสมุนนับสิบ เดินออกมาจากมุมมืด

                น้ำลายหนืดถูกกลืนลงคอ ก่อนที่ร่างเล็กจะเดินออกไปอย่างห้าวหาญ..เอาว่ะ "นายมีปัญหาอะไร ว่ามา"

                "เด็กนายมันเต้นกวนตีน"

                จียงชำเลืองไปที่ซึงริ...ความจริงอย่างที่ไอ้อ้วนนี่ว่าก็ถูก ท่าทางซึงริมันล่อบาทา ต่อให้มันอยู่เฉยๆก็ดูกวนตีนอยู่ดี แต่ยังไงมันก็น้องเค้า ใครหน้าไหนจะมารังแกไม่ได้ "ทำไม มันไปเต้นบนหัวล้านนายรึยังไง"

                "ไอ้จี๊!!" ยองเบร้องเสียงหลงเมื่อเพื่อนจี๊ดไม่รู้เวลา

                เหมือนราดน้ำมันลงบนกองเพลิง ฝั่งตรงข้ามต่างฮือเข้าหาจียงทันที แต่.....

                .

                .

                ร่างสูงหลังบูทดีเจ ที่เฝ้ามองเหตุการณ์มาโดยตลอด ตั้งแต่ที่ร่างบางและพักพวกย้ายลงมาสิงสถิตย์ที่ข้างล่างนี่แล้ว เพราะรู้ดีถึงความเปรี้ยวซ่าไม่เลือกเวลาและสถานที่ของคนตัวเล็ก  

                ใช้ความได้เปรียบในเรื่องความสูงกระโดข้ามบูทดีเจลงมา คว้ามือคนตัวเล็กออกวิ่ง พลางร้องตะโกนสั่งพวกที่เหลือ

                "ยองเบวิ่ง!!"

                ใช่แต่ยองเบเท่านั้น ซึงริและแดซองเองก็ออกวิ่งตามไปด้วยเช่นกัน  โชคดีที่ก่อนกระโดดลงมาจากบูทซึงฮยอนโทรบอกพี่แทบินไว้ก่อน เหล่าลูกสมุนของพ่อพี่แทบินจึงออกมาช่วยสะกัดพวกที่มาหาเรื่องไว้ได้ทันเวลา

                .

                .

                .

                ซึงฮยอนลากจียงวิ่งฝ่าความหนาว ลมหายใจที่เป่าออกมาเพราะความเหนื่อยก่อตัวเป็นควันขาวคลุ้ง

                "มะ...ไม่ไหวแล้ว" จียงร้องบอกก่อนหยุดวิ่งไปซะดื้อๆ ร่างบางลงไปนั่งแปะกับพื้นหายใจหอบตัวโยน

                ร่างหนาเหลียวมามอง  ถอนใจ ก่อนเดินเข้ามาหา "ตัวแค่นี้แล้วยังเปรี้ยวนะเรา" นิ้วเรียวจิ้มไปบนหน้าผากชื้นเหงื่อ

                จียงค้อนตากลับ ปัดมือหนาทิ้งอย่างขุ่นเคือง "ไอ้อ้วนนั่น.....ตะ...ต่างหาก ..ทะ...ที่หาเรื่องก่อน" คำพูดขาดช่วงเพราะอาการหอบ

                "ถ้านายอยู่แต่ข้างบนกับพวกพี่ดองอุคก็ไม่เกิดเรื่องหรอก"

                "ละ...แล้วมันเรื่องอะไรของนาย" ร่างบางเอ่ยน้ำเสียงสะบัดด้วยอารมณ์

                ซึงฮยอนยิ้มน้อยๆ ก่อนลงไปนั่งยองๆเพื่อให้สายตาอยู่ในระดับเดียวกับคนตัวเล็ก ยกมือขึ้นช่วยจัดผมทรงเห็นให้เข้ารูป "ก็นายเป็นเจ้านายชั้น ชั้นก็ต้องคอยดูแลนายซิ"

                น้ำเสียงอ่อนโยนของคนตัวโตทำเอาคำต่อว่ามากมายหายไปในพริบตา จียงนิ่งอึ้งทำอะไรไม่ถูก.... หลายครั้งแล้วนะที่คนคนนี้ทำเอาลมหายใจเค้าสะดุด

                "ถ้าผิวขาวๆนี่เป็นรอยไป จะทำไง หืม? มือเรียวไล้ลงมาตามโหนกแก้มอย่างแผ่วเบา

                "ตัวก็เล็กนิดเดียว จะเอาอะไรไปสู้กับเค้า"

                สบสายตาคมที่ส่งมาแล้วรู้สึกครั่นเนื้อครั่นตัว ไม่ใช่แค่เพลงของหมอนี่ที่ทำเอาเค้าเหมือนเมายา แต่สัมผัสอ่อนโยน และคำพูดหวานหูนี่ก็เช่นเดียวกัน

                ไม่ทันได้ตั้งตัว ใบหน้าคมก็ฉกวูบลงมา โดยมีเป้าหมายที่ริมฝีปากนุ่ม

                จียงเบิกตาโพล่ง....เหมือนอะไรบางอย่างไหลย้อนเข้ามาในสมอง อะไรบางอย่างที่เหมือนลืมเลือนไปชั่วขณะ

                เค้าถูกเทมป์จูบ!!.....

               และมันไม่ใช่ครั้งแรก!!!

               TBC

              TEMPO 1 :  พรุ่งนี้จบแล้วเย่ๆ สรุปมี 4 ตอน...กดดันชะมัดกับโปรเจคนี้

              TEMPO 2 :  ฟิคเรื่องอื่นๆที่ดูไม่ปลอดภัยขอดราฟเก็บไว้ก่อนนะคะ

                                  อนาคตจะเอายังไงจะมาแจ้งอีกที

              TEMPO 3 : เหมือนเดิม..เรื่องนี้อ่านเอาขำ ใครไม่ขำโกรธ!! //ล้อเล่ง