BoY's next door....EP8 [F]
posted on 21 Nov 2009 08:12 by mod-tanoi in BB
Title: BoY's next door
Pairing: TempG
Rating: NC 17 (over all)
Warning: YAOI [BOY x BOY]
***********************************************************
ระหว่างที่คิดหาวิธีให้ซึงริกับยองเบคืนดีกันนั้น อยู่ดีๆก็มีใบหน้าหนึ่งลอยมาในความคิด...พี่ดองอุค เหมือนสวรรค์มาโปรด จียงจัดแจงกดโทรศัพท์หาพี่ชายคนรักทันที....
.
.
เรื่องราวระหว่างคู่ข้าวใหม่ปลามัน ที่ทะเลาะกันตั้งแต่ยังไม่ทันยกหม้อลงจากเตา ก็ถูกถ่ายทอดไปสู่ชเวดองอุคโดยละเอียด
"บ่ายนี้นายพาซึงริมาหาพี่" ดองอุคสั่ง แถมยังมีการสำทับ "แล้วไม่ต้องให้ไอ้เทมป์กับยองเบมาวุ่นวายนะ สองคนนั้นให้มันมาตอนเย็นเลย"
"ครับ"
จียงแปลกใจตัวเองอยู่เหมือนกันที่ เขาเลือกจะโทรหาพี่ดองอุค อาจเป็นเพราะบางอย่างในตัวผู้ชายคนนั้นบอกว่า เค้าสามารถพึ่งพาได้ ไม่ว่าจะเรื่องขี้หมูราขึ้หมาแห้ง หรือเรื่องหนักหนาขนาดไหน .... น่าอิจฉาเทมป์ที่มีพี่ชายแบบนี้
.............................................................................................................................
เนื่องจากแดซองต้องไปพบอาจารย์ที่ปรึกษา จึงมีเพียงแค่เขาและซึงริเท่านั้นที่มานั่งหน้าสลอนอยู่ใน SE7EN ห้องเสื้อชื่อดัง ของชเวดองอุค
หนุ่มหน้าขาวเปิดปากถามทันทีที่เปิดประตูห้องทำงานเข้ามา "ซึงริ ที่บอกไปเมื่อคืนสำเร็จมั้ย"
ฝ่ายคนถูกถามทำหน้าเหรอหราอย่างไม่เข้าใจ "อะ..อะไรสำเร็จฮะ"
ดองอุคส่ายหัวเบาๆก่อนเอามือป้องปาก แอบกระซิบ..... // ON TOP
"พี่รู้ได้ยังไงฮะ" ซึงริตาโต ก่อนจะนึกอะไรได้ "หรือว่า SMS นั่น...ของพี่ดองอุคเหรอฮะ"
ชเวดองอุคยักคิ้ว ทำเอาแพนด้าหน้าเปลี่ยนสี อมยิ้ม พยักหน้าน้อยๆเป็นการยอมรับ
คนแนะนำเลยตบเข่าฉาดด้วยความพอใจ "มันต้องอย่างนี้เซ่"
จียงที่เหมือนถูกกันออกจากการสนทนา เพราะไม่รู้ว่าสองคนเค้าคุยอะไรกัน ทนไม่ไหวจนต้องเอ่ยปาก "เอ่อ..ถ้าพี่จะคุยรู้เรื่องกันสองคน แล้วให้ผมมาด้วยทำไมฮะ"
"โทษทีๆ นายจะเล่าเองหรือว่าให้ชั้นเล่า" ดองอุคหันไปถามความสมัครใจเจ้าของเรื่อง
"พี่เล่าก็ได้ฮะ" น้องเล็กอุบอิบ
แล้วเรื่องราวแผนการที่ซึงริวางไว้ร่วมกับแดซอง จนถึง SMS ที่ส่งโดยชเวดองอุค ก็ถูกถ่ายทอดให้จียงฟังอย่างละเอียด โดยคนเล่าละความจริงในเรื่องที่ยองเบก็ได้รับ SMS เช่นเดียวกันไว้เป็นความลับ
"ชั้นก็รู้แค่นี้แหละ ส่วนว่านอกจากรอยที่คอสองสามรอยนั่นแล้ว ยองเบมันจะทำไว้ตรงไหนอีกนี่ต้องถามซึงริเอาเอง ว่าไงซึงริ"
ด้วยความเขิน น้องเล็กจึงรีบขยับคอเสื้อเพื่อปกปิดร่องรอยเป็นการใหญ่ "พี่ดองอุคก็"
"ล้อเล่น ไม่อยากจะรู้หรอกน่า"
หมดเรื่องจากคนโน้นก็วกกลับมาหาคนนี้ ความอยากรู้ของชเวดองอุคไม่เคยมีจุดสิ้นสุด
"นายล่ะจียง จะย้ายไปอยู่ห้องไอ้เทมป์มันเมื่อไหร่"
ร่างเล็กที่นั่งอมยิ้มฟังอยู่ ถึงกับสะดุ้ง ไม่นึกว่าคำถามจะวนมาที่ตัว เล่นเอาไปไม่ถูกเลยทีเดียว
"เฮ้อ~ พวกนายนี่น้า" ดองอุคกอดอก เอนหลังพิงพนักด้วยความขัดใจ "สงสัยชั้นจะต้องเปิดติวพิเศษซะแล้ว"
ซึงริและจียงได้แต่หันมองหน้ากันแหยๆ
"อย่างเรื่องที่นายกับยองเบทะเลาะกันวันนี้น่ะ ไร้สาระมากๆ" ดองอุคเปิดฉากติวเข้ม หลักสูตรจริตเคะหมื่นสองพันบท "ถ้าบอกให้มันจูบ มันไม่จูบ...เราก็จูบเองซะก็สิ้นเรื่อง"
"ซึงริเราต้องรู้จักว่าตอนไหนควรแรง ตอนไหนควรอ้อน นายจะมาแง้วๆตลอดไม่ได้ เข้าใจมั้ย"
ซึงริได้แต่พยักหน้ารับโดยมีจียงที่นั่งข้างๆเป็นลูกคู่ อย่างไม่รู้จะทำอะไรได้ดีไปกว่านั้น
"เดี๋ยววันนี้นะ.........."
.
.
.
ยังไม่ทันถึงสามสิบบท ทั้งลูกศิษย์และอาจารย์ก็โดนขัดจังหวะโดยแดซองที่วิ่งหน้าเริ่ดเข้ามา
"ยะ...แย่แล้วครับ....แห่กกก...แห่กกก"
ตาที่ปกติก็ตี่อยู่แล้วแทบปิดสนิทเมื่อเจ้าของทำหน้ายู่ หอบเหนื่อยอย่างแรง
"เอ้ากินน้ำซะ" เจ้าของห้องหันไปรินน้ำจากตู้เย็นหลังโต๊ะทำงานมาส่งให้
"ขะ..ขอบคุณครับ" แดซองรับไปก็ดื่มอักๆเพราะความกระหาย จนเพื่อนอีกสองคนมองตามด้วยความเป็นห่วงกลัวจะสำลักเอา
"เบาๆก็ได้นะแดซฮง".....จียง
"ใจเย็นก็ได้นะเพื่อน"......ซึงริ
"แฮ่~".....แดซอง
"เอ้า เรียบร้อยแล้วก็ว่ามา มีอะไรถึงต้องรีบร้อนขนาดนี้".....ดองอุค
"ผมไปหาอาจารย์ที่ปรึกษามาฮะ เมื่อตอนพักเที่ยง แล้วทีนี้......" ยังไม่ทันที่แดซองจะร่ายต่อ ก็โดนขัดโดยคุณพี่ชายหน้าขาว
"สั้นๆ ได้ใจความเป็นมั้ยแดซอง" ดองอุคเอ่ยขัดเสียงเรียบ เมื่อเห็นท่าร่ายยาวของแดซอง
"ครับ" แดซองยิ้มแหย "คือว่า การประกวดรอบแรกจะเลื่อนมาเร็วขึ้น เป็นอีกสองอาทิตย์ และซานดาราจะมาเป็นหนึ่งในกรรมการครับ"
ใจความที่สั้นกระชับ ทำเอาคนฟังสองในสามอยากจะย้อนเวลากลับ เพื่อให้แดซองได้อารัมภบทยาวๆอีกครั้ง เผื่อว่าจะได้ตกใจน้อยลงกว่าที่เป็นอยู่
ดองอุคทำหน้าซีเรียสขึ้นมาทันที ก่อนถอนหายใจเฮือก "เรื่องนี้ชั้นรู้แล้ว"
"โห...อีกสองอาทิตย์ จะทันมั้ยเนี่ย" ซึงริโอดโอย
ผิดกับจียงที่ขรึมลงไปอย่างเห็นได้ชัด ร่างบางค่อยๆเงยหน้าขึ้นมองพี่ชายคนรัก ซึ่งดองอุคเองก็สามารถอ่านความหนักใจได้จากแววตาคู่นั้น แม้ว่าเรื่องราวตื้นลึกหนาบางระหว่างพี่น้องคู่นี้จะยังเป็นความลับสำหรับเค้าก็ตาม
"คิดว่าไงจียง" แม้ไม่ได้เจาะจงว่าพูดถึงปัญหาไหน แต่คำตอบที่อยู่ในใจจียงตอนนี้มีเพียงเรื่องเดียวเท่านั้น
.
.
ร่างบางตัดสินใจเปิดเผยเรื่องราวความขัดแย้งระหว่างตัวเขาและพี่สาว รวมถึงความเกี่ยวข้องกับแทคยอน ให้ทั้งดองอุค แดซอง และซึงริฟังโดยละเอียด
ซึ่งผู้ฟังทั้งสามก็รับฟังด้วยอาการนิ่งสนิท ไม่แสดงความคิดเห็นหรือความรู้สึกใดๆออกมา
"ผมจะไม่โกรธถ้าทุกคนจะประนามว่าผมเลว" แม้น้ำเสียงที่เปล่งออกมาจะหนักแน่น แต่แววตากลับวูบไหว เพราะความอบอุ่นที่พึ่งได้รับ ทำให้ลึกๆในใจกลัวที่จะต้องกลับไปเผชิญความอ้างว้าง โดดเดี่ยวอย่างที่เคยเป็นมา
"และผมก็ขอโทษที่ปัญหาของผมอาจทำให้ทุกคนต้องเดือนร้อน" สูดหายใจเข้าเฮือกใหญ่ก่อนตัดสินใจ
"ซึงริชั้นขอถอนตัวออกจากการประกวดครั้งนี้ดีกว่า"
.............................................................................................................................
"ทำไมจะต้องลงไปยุ่งเรื่องนี้ด้วย" แทคยอนเอ่ยถามทันที เมื่อซานดาราแจ้งข่าวว่าจะเข้าร่วมเป็นหนึ่งในกรรมการตัดสินการประกวดผลงานที่ทั้งจียงและแทคีย์น้องชายฝาแฝดสองคนของเค้าเข้าร่วมด้วย
ร่างบางยักไหล่อย่างไม่เห็นสำคัญ "ก็ฝ่ายโน้นมีชเวดองอุคคอยช่วยแล้ว ชั้นก็ต้องหาทางช่วยแทมิน กับคีย์บ้างซิ "ก่อนหันไปยิ้มหวานให้ฝาแฝด "ใช่มั้ยจ๊ะ"
และก็เป็นไปตามคาดที่พี่น้องฝาแฝดจะเลือกยืนข้างเดียวกับผู้ที่ให้ผลประโยชน์แก่ตัวเอง "แน่นอนฮะ" แถมยังส่งค้อนกลับไปให้พี่ชายใหญ่ ที่ตอนแรกรับปากจะช่วย แต่อยู่ดีๆกลับจะถอนตัวกลางทางซะอย่างนั้น
"เข้าใจอะไรผิดรึป่าว สองคนนี่มันน้องชั้น ส่วนจียงน่ะน้องเธอนะ"
"นายต่างหากที่เข้าใจอะไรผิด" ซานดาราลุกขึ้นจ้องหน้าคนรักตาวาว ก่อนเอ่ยอย่างชัดเจน "น้องชายชั้นมันตายไปนานแล้ว"
"อยากทำอะไรก็ทำ แต่อย่าให้มันเดือดร้อนมาถึงชั้นละกัน" แทคยอนเดินหนีไปทันทีด้วยความเบื่อหน่าย
"พี่ดาราจะช่วยเราสองคนใช่มั้ยฮะ" แทมินเอ่ยถาม
"ชั้นจะทำทุกวิถีทางให้นายสองคนเป็นผู้ชนะ"
แม้จะไม่รู้ว่าระหว่างจียง ซานดารา และพี่ชายตัวเองมีปัญหาอะไรกัน แต่หากมันนำมาซึ่งชัยชนะเหนืออีซึงริแล้วละก็ ไม่มีความจำเป็นเลยสักนิดที่เขาจะต้องอยากรู้เหตุผลเหล่านั้น คีย์วาดฝันถึงชัยชนะไว้ในใจ
.............................................................................................................................
ซึงฮยอนและยองเบตามมาสมทบที่ร้านเอาเมื่อเวลาเกือบห้าโมงเย็น สองหนุ่มมุ่งหน้าตรงไปยังห้องทำ งานของดองอุคทันที เพราะคาดว่าทั้งจียงและซึงริต้องอยู่ที่นั่นอย่างแน่นนอน
แต่ผิดคาด เมื่อเปิดเข้าไปแล้วพบแต่เพียงชเวดองอุคนั่งอ่านหนังสือ กระดิกเท้ารออยู่บนโซฟาเท่านั้น
"จียงละ" ซึงฮยอนเลิกคิ้วอย่างแปลกใจเมื่อไม่พบคนรัก
"กลับบ้านไปแล้ว" ดองอุคลดหนังสือลง ก่อนขยับขึ้นนั่งตัวตรง
"เฮ้ย แล้วให้มาที่นี่ทำไมเนี่ย" หนุ่มร่างสูงเริ่มโวยวายเตรียมหันหลังกลับ
"มีเรื่องอะไรสำคัญเหรอฮะ" ยองเบที่เดินมานั่งที่เก้าอี้ตรงข้ามกับเจ้าของห้องเอ่ยถาม
"นั่งลง" เจ้าของห้องเอ่ยเสียงเรียบกับน้องชาย ก่อนเอ่ยอย่างเป็นการเป็นงาน "ชั้นมีเรื่องจะคุยกับแกหน่อย"
ร่างสูงทิ้งตัวลงบนโซฟาอีกตัวที่ว่างอยู่อย่างไร้อารมณ์ เพราะตอนนี้หัวใจเค้าลอยกลับบ้านไปแล้ว "ไปคุยกันที่บ้านไม่ได้เหรอไง" น้ำเสียงเบื่อหน่าย
"แม่ก็ฉลาด ชั้นก็ฉลาด แต่ทำไมแกถึงโง่นักวะเทมป์" ดองอุคส่ายหัว "เพราะชั้นต้องการคุยกับแกโดยไม่มีจียงยังไงล่ะ ไม่ต้องถามมาก ฟังอย่างเดียวพอ"
"มีไรก็รีบว่ามา เดี๋ยวกว่าจะกลับถึงบ้านจียงหิวข้าวพอดี"
"หมั่นไส้" ดองอุคตวัดค้อนวงใหญ่ ก่อนปรับโหมดให้เป็นการเป็นงาน "ชั้นจะคุยเรื่องปัญหาของจียงกับซานดารา และแทคยอน"
"จียงเล่าให้พี่ฟังแล้วเหรอ" ซึงฮยอนตาโตด้วยความแปลกใจ ก่อนรีบออกตัว
"ผมไม่รู้ว่าพี่คิดยังไงกับเรื่องนี้ แต่ขอบอกก่อนนะว่าผมไม่แคร์อะไรทั้งนั้น"
"แล้วถ้าชั้นแคร์....แม่แคร์ล่ะ" ดองอุคถามด้วยสีหน้าทีซึงฮยอนไม่สามารถคาดเดาอารมณ์ได้
แม้รู้ดีว่าคงเป็นการยากที่จะให้ทุกคนมาเข้าใจ หรือมองข้ามความผิดพลาดของจียง แต่เพียงคนเดียวที่ซึงฮยอนหวังหมดใจว่าจะยืนอยู่ข้างเค้า และเชื่อมั่นในสิ่งที่เค้าเชื่อก็คือพี่ชายคนเดียวคนนี้ คนที่เลี้ยงเค้ามากับมือ
แววตาผิดหวังถูกฉายออกมาอย่างไม่ปิดบัง "พี่กลายเป็นคนใจแคบตั้งแต่เมื่อไหร่"
ไม่มีคำพูดใดๆออกจากปากชเวดองอุคแม้แต่น้อย
"ไหนเคยบอกว่าคนเราทุกคนต่างมีเหตุผลของตัวเอง อย่าเอาความคิดเราไปตัดสินใคร" ร่างหนาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เอ่ยเสียงเย็น "ถ้าทำเองไม่ได้ วันหลังก็อย่าเสือกสอน"
ในขณะที่ยองเบหันรีหันขวางอย่างไม่รู้จะทำยังไง เค้าไม่รู้ว่าจียงทำอะไรไว้ แล้วใครควรแคร์ ใครไม่ควรแคร์...จะนั่งอยู่ตรงนี้ดี รึว่าจะลุกตามเทมป์มันไปดี....นั่นมันกำลังจะเปิดประตูออกไปแล้ว
แต่คนที่นั่งหน้านิ่งกลับค่อยๆมีรอยยิ้ม เอ่ยเสียงกลั้วหัวเราะ "ก็ไม่โง่เท่าไหร่แล้วนี่หว่า แต่เรื่องมารยาทยังใช้ไม่ได้เหมือนเดิม"
ร่างสูงที่กำลังจะพ้นประตู กลับหยุดชะงัก ขิ้วเข้มขมวดเป็นปม ถอยหลังกลับมามองปีศาจหน้าขาวอีกครั้งด้วยความไม่มั่นใจ
นั่นชัดเลย....ยักคิ้วแบบนี้ รอยยิ้มแบบนี้
.
.
อยากจะตะโกนให้ดังไปถึงอเมริกา....แม่คร้าบบบไอ้พี่ดองอุคมันแกล้งเทมป์อีกแล้วคร้าบ
.............................................................................................................................
"ซึงริชั้นขอถอนตัวจากการประกวดครั้งนี้"
"ไม่ได้" ทั้งแดซองและซึงริหันมาพร้อมกันอย่างไม่ได้นัดหมาย
"พี่ก็เห็นด้วยกับสองคน" ชเวดองอุคยิ้มน้อยๆ "นายไม่มีความจำเป็นต้องหนี"
"แต่ว่า"
"นายคิดว่าแบบของเราจะแพ้ไอ้แฝดนรกนั่นเหรอ" .......ซึงริ
"ถึงพี่เทมป์จะไม่มีซิกแพคแบบเจ้านายแบบฟันไม่เข้านั่น แต่ความหล่อนี่สูสีนะ"......แดซอง
"นายคิดว่าพี่แทบินจะถ่ายรูปไม่เอาอ่าวจนแพ้ทางโน้นเหรอ".....ดองอุค
"..........................." .......จียง
จียงหันมองทุกคนด้วยความตื้นตัน เป็นความจริงที่แบบของซึงริยอดเยี่ยม ที่ความหล่อของเทมป์สูสีกับแทค และฝีมือของพี่แทบินเชื่อถือได้ เค้ารู้ดีว่าทั้งสามคนไม่ได้เพียงแค่เชื่อมั่นในสิ่งที่พูดมา แต่ยังเผื่อแผ่ความเชื่อมั่นนั้นมาถึงตัวเค้าด้วย
"ขอบคุณ...ขอบคุณจริงๆ"
คิดเล่นๆ หากว่าพี่สาวคนเดียวของเค้าจะมีความเชื่อมั่นในตัวเค้าเพียงสักนิด ปัญหาต่างๆคงไม่เกิดและบานปลายมาจนถึงตอนนี้
อยู่ดีๆก็เหมือนเลือดในกายจะเย็นเยียบลงอย่างกระทันหัน ขนลุกซู่ไปทั่วร่าง น้ำตาหยดน้อยค่อยๆไหลรินอาบแก้มเนียน เมื่อความคิดหนึ่งสว่างวาบเข้ามาในหัว.....แล้วเค้าเองล่ะเชื่อมั่นในตัวดาราบ้างรึเปล่า?
.............................................................................................................................
"พี่ยองเบ...ฮึก~" ซึงริวิ่งเข้าหายองเบทันทีที่ร่างหนาโผล่หน้าเข้ามาในห้อง
ยองเบแปลกใจกับปฏิกริยาของน้อง กับทั้งตกใจเมื่อรู้สึกถึงความเปียกชื้อที่อก....ซึงริร้องไห้
"ร้องไห้ทำไม ครับ ใครแกล้ง ไหนบอกพี่มาซิ"
ไม่มีคำตอบจากน้องน้อย นอกจากการซุกหน้าส่ายหัวไปมาที่อกกว้าง
ยองเบออกแรงดันตัวซึงริ จ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาที่ยังมีน้ำคลอหน่วย มือหนาบรรจงปาดที่โหนกแก้มชื้น ก่อนกดจูบซ้ำลงไปเพื่อซับน้ำตา
"ซึงริขอโทษ / พี่ขอโทษ"
"ซึงริ / พี่"
ทั้งคู่หยุดชะงักไปเมื่อพบว่าต่างคนต่างใจตรงกัน ก่อนจะเป็นฝ่ายซึงริที่ชิงพูดก่อน
"พี่ยองเบอย่างพึ่งพูดซิ" ซึ่งร่างหนาก็พยักหน้าตามใจ
"เอ่อ..." พอถึงเวลาเข้าจริงทำไมคำพูดมากมายที่เรียบเรียงเอาไว้มันถึงกระจัดกระจายหายไปหมดแบบนี้ ซึงริได้แต่ก้มหน้า พยายามควานหาคำพูดใหม่ "เอ่อ....คือ...."
"เอาอย่างนี้ให้พี่พูดก่อน พี่ให้เวลาซึงริคิดไปเรื่อยๆดีมั้ย"
"อื่ม"
"พี่ขอโทษที่ขัดใจ" ยองเบเอ่ยด้วยน้ำเสียงอบอุ่น "แต่ที่ไม่จูบเพราะไม่อยากให้ซึงริเอาความรู้สึกของพี่ไปใช้ในการเอาชนะใคร ไม่ใช่เพราะพี่ไม่อยากจูบเรานะ"
"จูบ"
"หืมม" ยองเบมองหน้าน้องด้วยความไม่เข้าใจ
"จูบซิ"
เมื่อเห็นว่าคนเป็นพี่ไม่มีท่าทีอะไร อีซึงริจึงตัดสินใจวาดแขนเกี่ยวรอบคอ กดจูบลงไปเบาๆที่ริมฝีปากเรียว ก่อนถอนใบหน้ามายิ้มหวาน
"ต่อไปนี้ถ้าพี่ไม่จูบไม่เป็นไร ซึงริจูบเองก็ได้ฮะ"
ยองเบหงายหน้าหัวเราะกว้างอย่างมีความสุข ก่อนคว้าร่างบางมาประชิดตัว "เมื่อกี้เค้าไม่เรียกว่าจูบสักหน่อย"
.
.
"อื้อ~"
"นี่ได้ข่าวว่าห้องรับแขก" ดองอุคเอ่ยด้วยความหมั่นไส้
"จียงจ๋า" เสียงแหบห้าวที่พยายามดัดให้ดูน่ารักเรียกรอยยิ้มแก่คนตัวเล็ก ก่อนที่คนตัวเล็กจะตอบกลับไปอย่างหวานไม่แพ้กัน "จ๋า"
ซึงฮยอนพยักหน้าหงึกหงักพร้อมทั้งชี้นิ้วไปทางยองเบกับซึงริที และชี้นิ้วไปมาระหว่างเค้าสองคนหลายที
ก็ไม่ใช่ไม่เข้าใจความหมายนะ แต่คนเราระดับความด้านมันมีไม่เท่ากันซะหน่อย หันทางซ้ายพี่ดองอุคก็ยืนมองตาวาว ทางขวาแดซองก็ยืนอมยิ้ม ขอเขินสักหน่อยเหอะ
และเหมือนอีกสองคนที่เหลือจะพอรู้ว่าตัวเองกำลังเป็นส่วนเกิน
"แดซองไปหาน้ำมะนาวล้างปากกันหน่อยดีกว่า แถวนี้มันหวานเลี่ยน" ดองอุคทำหน้าเบ้ หันหลังเดินออกจากห้องไปพร้อมกดโทรศัพท์
.
.
"พี่แทบินอยู่ไหนมาที่บ้านเค้าเดี๋ยวนี้เลย"
ไม่จียงไม่ได้จูบ แต่แค่อ้อมกอดจากวงแขนเรียวที่อยู่รอบเอวนี่ก็ทำให้ซึงฮยอนยิ้มอย่างมีความสุขแล้ว
"ขอบคุณนะเทมป์ ขอบคุณสำหรับทุกอย่าง" จียงกระซิบเสียงเบาอยู่ในอกอุ่น หวังให้คำขอบคุณซึมเข้าไปในหัวใจของผู้ชายคนนี้ ผู้ชายที่นำความสุขกลับมาให้เค้าได้รู้จักอีกครั้ง
"เค้าย้ายของไปห้องเทมป์ได้เมื่อไหร่อะ"
>///< ......จียง
\O0O/........ซึงฮยอน
.............................................................................................................................
อีกเพียงหนึ่งอาทิตย์ก็จะถึงวันส่งผลงาน ตลอดสัปดาห์ที่ผ่านมาทั้งซึงริ จียง และก็แดซองต่างคร่ำเคร่งกับการสร้างงานจนในที่สุด
"เสร็จซะที" ซึงริยืนยิ้มมองผลงานนับสิบชุดที่เรียงรายอยู่ในหุ่นด้วยความพอใจ
"ยังไม่เสร็จซะหน่อย เดี๋ยวมะรืนต้องขนไปถ่ายรูปกันอีก" จียงลุกขึ้นมากอดคอซึงริ
แดซองที่นั่งยิ้มตาหยีลุกขึ้นมาร่วมวงอีกคน "งั้นเอาเป็นจบภาคแรก ดีมั้ย"
ทั้งสามคนหันมองหน้ากันไปมาก่อนกอดคอหัวเราะกันอย่างมีความสุข
"เดี๋ยวชั้นเอาไปฝากซักที่ร้านพี่ดองอุคให้ละกัน" จียงอาสา เพราะยังไงเย็นนี้เค้าก็มีนัดไปดูหนังกับเทมป์อยู่แล้ว
"ขอบใจนะ เฮ้อ! ได้กลับไปนอนบ้านสบายๆซะที" แดซองทำท่าบิดขี้เกียจ
"งั้นไปกันดีกว่า ชั้นก็มีนัดกับพี่ยองเบเหมือนกัน" ซึงริอมยิ้มเขินๆ
ทั้งสามคนแยกย้ายกันออกจากบ้านชเวหลังจากสิงสถิตย์อยู่ที่นี่มานานนับสัปดาห์
.
.
.
//ไปเจอกันที่ร้านพี่ดองอุคนะ// จียงกดส่งข้อความไปหาซึงฮยอนทันทีที่เดินออกจากบ้าน ไม่นานโทรศัพท์ในมือก็สั่นเตือนว่ามีข้อความเข้าเช่นกัน
//รับทราบครับ..ไม่เจอกันสามชั่วโมง คิดถึงจัง// ร่างบางอมยิ้มเมื่ออ่านข้อความ
หลังจากตัดสินใจย้ายเข้าไปนอนในห้องเทมป์ เค้าสองคนก็แทบจะใช้เวลาอยู่ด้วยกันตลอดเวลา ตอนทำงานเทมป์ก็จะมานั่งอยู่ใกล้ๆให้กำลังใจ จะแยกกันก็ตอนเทมป์ไปเรียนนี่แหละ เพราะช่วงนี้เค้า แดซอง และซึงริตัดสินใจโดนเรียนเพื่อมาลุยงานให้เสร็จ
เพราะกำลังคิดถึงคนตัวโตเพลินๆ จียงจึงไม่ทันได้สังเกตุเลยว่ารถสปอร์ตสีแดงเพลิงขับตามเค้ามาช้าๆอย่างจงใจ
อีกแค่เพียงโค้งถนนเดียวก็จะถึงร้าน SE7EN.....
อีกแค่เพียงไม่กี่นาทีก็จะได้เจอเทมป์.....
จียงอมยิ้มกับตัวเอง ก่อนเปลี่ยนจังหวะการเดิน เป็นก้าวยาวขึ้น ตามคำเรียกร้องของหัวใจ
"จียง"
เสียงคุ้นหูทำเอารอยยิ้มที่แต้มอยู่บนใบหน้าขาวเลือนหาย ขาสองข้างหยุดชะงัก ไม่อยากจะหันหลังกลับไปแต่แรงกระชากที่ต้นแขน ทำให้ไม่อาจขัดขืน
"โอ๊ย!! แทค!!"
.............................................................................................................................
กว่าสองชั่วโมงที่ชเวซึงฮยอนนั่งไม่ติดเดินไปเดินมาอยู่ในห้องทำงานของพี่ชาย คิดถึงจียงจะแย่ เลิกเรียนแล้วก็อุตส่าห์รีบบิดมอเตอร์ไซค์มาหา วาดหวังไว้ว่าเจอหน้าเมื่อไหร่จะขอชื่นใจให้สมกลับที่ไม่เจอกันสามสี่ชั่วโมงซะหน่อย กลับพบว่าร่างบางที่คิดถึงหายตัวไป
โทรไปถามซึงริได้ความว่าแยกกันตั้งแต่ช่วงเย็น คงจะตอนที่จียงส่งข้อความาหาเค้า จากบ้านมาที่ร้านพี่ดองอุค ต่อให้เมาจนคลาน หรือเดินหน้าสองก้าวถอยหลังสามเก้าก็ไม่น่าเกินชั่วโมง แต่นี่
"แกนั่งลงก่อนได้มั้ยเทมป์ ชั้นปวดกะบาล" ดองอุคเอยอย่างรำคาญ
"ผมทนไม่ไหวแล้วพี่" ซึงฮยอนผลุนผลันออกไปจากร้านทันที ให้นั่งรออยู่อย่างนี้อกจะแตกตาย
"ไอ้เทมป์" ดองอุควิ่งตามออกมาด้วยความเป็นห่วง "เทมป์...นั่นแกจะไปไหน"
เสียงบิดมอเตอร์ไซค์ดังกระหึ่ม ก่อนจะพาร่างหนาหายไป
"ปล่อยเทมป์มันไปเถอะ" อิมแทบินที่เดินตามออกมา เอ่ยเสียงเรียบก่อนดึงร่างบางมากอดไว้หลวมๆ
อยู่ดีๆร่างบางก็ผวายันตัวออกจากอ้อมมกอดเหมือนนึกอะไรได้ "พี่แทบินโทรหาพี่เท็ดดี้"
"เอ่อ...คือ" ดวงตาใต้แว่นสีชากรอกไปมาด้วยความลังเล ทุกทีไม่ว่าชเวดองอุคจะสั่งอะไร อิมแทบินยินดีทำตามเสมอ แต่นี่.......
"โทรเดี๋ยวนี้" น้ำเสียงเย็นเยียบถูกส่งออกมาพร้อมแววตาเอาเรื่อง "ถ้าพี่ไม่โทรผมโทรเอง"
สุดท้ายก็ไม่วายกลัวเมีย "ก็ได้ ก็ได้"
.
.
"พี่เท๊ดดี้ มีอะไรให้ช่วยหน่อย"
.......................................
"เออน่า รู้แล้ว"
.....................................
"น้องสะใภ้ดองอุคหายไป"
...................................
"เมียไอ้เทมป์หาย"
T.B.C.
.............................................................................................................................
Talk>>Talk>>Talk: เพราะเด็กข้างบ้านหายตัว มดเลยจะต้องช่วยเทมป์ออกตามหา
คงจะพากลับมาเดือนหน้าเลยนะคะ... สัญญาว่าจะพากลับมาแน่ๆ รอกันนิดส์นะ
TEMPO 1 : ต้าจ๋า...เอาเด็กข้างบ้านมาแลกกับพาสพี่ฮักได้ป่าว...เพราะเค้า "ระลึก" ไม่สำเร็จ
TEMPO 2 : ปล่อยดราฟตอน 7 ออกให้เผื่อใครลืมนะจ๊ะ